sözlük yazarlarının itirafları

yaruldum... yoruldum. harbiden çok fena yoruldum lan..
sözlükteki hiç tanımadığım insanlara dert yanacak kadar yalnızlıktan yoruldum...
işte bu benim. insanların dışardan göremediği mutsuz ve hayalsiz birisiyim.
daha fazla dayanabileceğimi sanmıyorum.. evimden ayrılmak zorunda kaldım, işimden kovuldum, muhtemelen nişanlımdan da ayrıldım.
bu gün bir hayır işi için gittiğim işte sırf erkek olduğum için istenmedim. bir düzine türbanlı kaltak bir araya gelmiş.. güya ben erkek olduğum için helal olmazmış bu iş...
sabahtan bu yana ana avrat allah kitap.. aklıma gelen herşeye isyan edip küfür ettim. sinirimden kendimi kaybettim.

hey sen! tanımadığım.. bak bana, harbiden çok yoruldum lan ben.

içimde cılız bir ses "siktirol git buralardan" diyor. ona bile zor dayanıyorum.
bu güne kadar kimi sevdiysem ya yakın arkadaşımla evlendi ya beni aldattı ya da rezil rüsva etti veya enteresan oyunların piyonu oluvermiştim... suçum neydi hiç bilemedim. belki de gençliğimde aldığım bir ah'ın bedelini ödemekteyim.

kısacası insan yerine konulmadım hiç.

sana canım acıyor derken hikaye olduğunu sanma sakın.. kazık kadar 32 yaşındayım ama çocuk gibi ağlamamak için kendimi zor tutuyorum. harbiden bıktım artık.
"yalnızım dostlarım yalnızım" diye bir şarkı vardı hani, işte onu sana bir de ben söylemek istiyorum.. ama kime söyleyeyim ki?

özel mesaj butonum mavi renkli olduğu zaman öyle seviniyorum ki.. ama onlar da çoğunlukla "dostum şu entrynde imla hatası yapmışsın, mod'lar silmeden edit yapıver" gibi şeyler... yine hevesim kursağımda kalıyor.

burada yazdıklarımı kim yada kimler okuyor bilmiyorum. sadece dayanamadığım için içimi döküyorum.
ki zaten okunacak şeyler bile değiller ama başka da derdimi anlatabileceğim hiç bir yerim yok malesef. zaten okunduğunu da hiç sanmıyorum.

ya.. ben artık dayanamıyorum.. bunu sırtımda taşımaktansa yaşamamayı tercih ediyorum ama benim buna da cesaretim yok.

bu bir itiraftan epeyce öteye geçti farkındayım ama yok işte.. yok.