bir boka benzemeyen minimal şiir

ruzgarım bu gece..

camını acık bıraktıgın odandan iceri girip saclarını savuruyorum
ustune sigara kokusu sinmis perdelerine inat..

saclarından vucuduna suzulurken isyan ediyor perde,
duymuyorsun; camı kapat diyisini
kıskanıyor seni..

teninin sıcaklıgınla ılıman bir ruzgara donusmekteyken uykun giriyor devreye
bas bas bagırıyor; camı kapat yat uyu diye
duyuyorsun
kıskanıyor beni..

ve sen
uykunu dinliyorsun yine,
camı kapatıp beni yok ediyorsun..

iste boyle..