köşe kapmaca

HER KÖŞE BAŞINDA YENi BiR UMUT, YENi BiR AŞK VAR LAKiN, TÜM KÖŞE BAŞLARINI TUTMUŞLAR.

Küçükken oynadığımız köşe kapmaca diye bir oyun vardı. ufak tefek olmama rağmen çok iyi oynar, bir o köşeye, bir bu köşeye uçarcasına geçişler yapardım. Hasbelkader ortaya geçtiğim de, hemen bir köşeye kapak atardım. bünye hızlı, refleksler kuvvetliydi.
sonra ne olduysa büyüdüm. gerçek hayatın çocukluk oyunları gibi olmadığını anladım. çünkü tüm köşe başları tutulmuştu ve ben ortada sıçan gibi bir o köşeye bir bu köşeye seyirtirken, köşe başı sahipleri gülüyorl, tuttukları köşebaşlarından kıpırdamıyorlardı. arada sırada popoma darbe de almıyor değildim. daha da bir hoşlarına gidiyordu. nefessiz kalanlar, katılanlar oldu gülmekten. bir köşe başı açılsa tanıdık, yok yok dayı gerekiyordu. birileri köşe başlarını tutarken, ben hep baktım. güçlü dediğim refleksler zamanla zayıfladı. hızlı bünyem ağırlaştı. sadece üzülmek geldi elimden. üzülüp hiç köşe başı yokmuş gibi ağlamak...
sonra ıslak gözlerle bakarken bir şey farkettim. ben de köşe başı kapacak enerji vardı aslında ama, cesaret yoktu. güç vardı ama, hareketlenme yoktu. kendime üzülmekten kendimi tanımaya fırsatım olmamıştı. heba ettiğim onca sene sonunda neler yapabileceğini bilen ama, bunları yapmaktan hala korkar olduğumu farkettim. bu beni daha da üzdü daha da kalın bir kabuk yarattım. bir gün kırılacağını bekledim ama, benim tarafımdan değil. şans denen piyangonun bana güleceğini hayal ederek. işte o zaman küçükken hep hayal kurduğumu, bu hayallerin beni mutlu ettiğini ve hayal etmeyi bırakamadığım için gerçek hayatla herkesin yolun yarısı dediği yaşta tanıştığımı da farkettim. geç olduğunu düşünüyorum şimdi de. gene hayallerim var.işime aramayan ama, kısa süreli mutluluk garantisi olan.
isteyene sudan ucuza veririm. güzel kızlara bir öpücük, delikanlılara dostça bir kelama...