platon

sanatın işlevi konusunda sıçmış insandır. aslında sanatçının doğruyu söylemediğini söyler ve devlet isimli eserinde de gençlerin ahlaki yapısını bozduğu için özellikle homeros'un eserleri yasaklanır. gerçeği yansıtmadığı yönüdeki fikri idealar'dan gelir. platon felsefesine göre, dünya gerçek olan idea'nın yansımasıdır. sanatçı da sadece yansıtılmış olanı yansıtır[yani ağacı ya da çiçeği yapar. çiçek bir yansıma olduğuna göre resim de onun yansımasıdır]. bu yüzden gerçeği söyleyemez.

bunun yanında aristo ile aralarında belirli farklılıklar vardır. aristo'da ise iki şekilde ele alınır bu konu. sanatın yine doğanın bir yansıtımı olduğunu söyler ama iki şekildedir bu:

1-genel olanı
2-idealleştrilmiş olanı

yansıtır.

genel olanı anlatmak gerekirse; bir çok şeyde genel olandır toplumda insnada tabiatta aslında yelpaze geniştir. bunda amaç nedir? ortak olanı yansıtmak; yani insan özüne ait olan ortak değerleri aşktır, sevgidir, düşüncedir.. saymakla bitmez böylece bunları yansıtan sanat eserinin de asırlar sonra okunacağını belirtir.

ideal olanı yansıtması gerçekliğinde ise; sanat bir olması gerekeni yansıtmaktadır. yani; bir devlet düşünün iddeal olanda daha da iyidir, ya da insan zihinsel anlamda ya da bir eserde hep iyiler kazanır[ama kötü insanaların da varoldukları bilinmektedir]. bu durumda sanatın işlevi ahlaki bir yön kazanır...

bunların yanında tarih felsefesi konularında genel anlamda döngüsel bir tarih anlayışı tarih tekerürden ibarettir mantığında ki saint augustinus bu kısır döngüyü doğrusallığa çevirecektir]