allah dedi ki

Resulullah Hazretleri'nin vahiy'den sonra ki ilk sözü olurdur.

peygamber esridi, kendinden geçti de söz söylemeye başladı mı, "allah dedi ki" derdi. halbuki görünüşte onun dili söylüyordu. fakat o, arada yoktu; gerçekte söyleyen, tanrıydı. fakat o evvelce kendini görürdü; bu yüzden de bu çeşit söz söylemeyi bilmez-anlamazdı; böyle sözlerden haberi bile yoktu. şimdiyse ondan böyle sözler doğuyor, biliyor ki evvelki varlığı yoktur; bu, tanrının tasarrufudur. nitekim tanrı esenlikler versin, mustafâ, kendinden bu kadar bin yıl önceki insanlardan, gelmiş-geçmiş peygamberlerden, tâ dünyanın sonunadek olacak şeylerden; arş'tan, kür-sî'den, varlıktan-yokluktan bahsediyordu; halbuki varlığı, dünkü varlıktı; onun, sonradan meydana gelen bu dünkü varlığı, bunları söylemiyordu. sonradan meydana gelen, evveline evvel olmayandan nasıl haber verir; şu halde anlaşıldı ki o söylemiyor, tanrı söylüyor. "kendi dileğinden söz söylemez; söylediği, ancak kendisine vahyedilen sözdür." tanrı, sesten, harften münezzehtir. tanrının sözü, harften, sesten dışarıdır. fakat sözünü de, dilediği her harften, her sesten, her dilden akıtır-gider.