tekel işçileri

onlar ümidin düşmanıdır, sevgilim,
akar suyun,
meyve çağında ağacın,
serpilip gelişen hayatın düşmanı...
çünkü ölüm vurdu damgasını alınlarına.
-çürüyen diş, dökülen et-
bir daha geri dönmemek üzere yıkılıp gidecekler.

ve elbette ki, sevgilim, elbet,
dolaşacaktır elini kolunu sallaya sallaya,
dolaşacaktır en şanlı elbisesiyle: işçi tulumuyla
bu güzelim memlekette hürriyet...

(bkz: nazım hikmet)