kocakarı

bir varmış, bir yokmuş... (masalsı giriş) çok eskiden "koca" bilgelik anlamında kullanılırmış, ve "karı" hakaret değilmiş. bu çoook eski, türklerin henüz islamiyeti kabul etmemiş oldukları zamanlarda bu kocakarılar, şifacı imişler zira konakladıkları obaların beş günlük tırıs koşturulmuş at mesafesinde sağlık ocağı bile yokmuş.

attan düşüp sağını solunu kıran, yavuklusuyla ormanda/dağda oynaşırken belini inciten, avda sakar arkadaşının okuyla yaralanan, evleneceği kızla kılıç oyunu yapan kim varsa, bu kadınların şefkatli ellerine teslim olurmuş. bu "karı"lar birine el verir,* ve topluluklarına sağaltıcı yetiştirirlermiş. hipokratı duymamışlarmış ama ondan daha etkin ilaçları varmış.

sonra başka şeyler olmuş. önce örtünmüşler sıkıca, sonra toplumdaki katılımcı ve üretken kimliklerini teslim etmişler, onyıllar içinde horlanmaya ve kocalarını başka kadınlarla paylaşmaya alıştırılmışlar. o gün bugün, önce "karı", sonra da "kadın" hakaret sayılmaya başlanır olmuş. hatta nesiller sonraki hemcinslerinin okumuşları kanun çıkarttırarak "karı"lıklarını reddettmişler, okuduğunu hiç anlamamışları da kendilerine "kadın" dendiğinde tecavüze uğradıklarını düşünür olmuşlar.

masal olaydı da, gökten düşen üç elmanın birini kuşağıma sokaydım, birini düştüğü yerde koyaydım, üçüncüyü ısıra ısıra yola koyulaydım. (ulan keşke havva elmayı tek başına yiyeydi, adem cennette kalaydı, bunların hiçbiri de olmayaydı.)