itin biri

bülent akyürek´in ilk kitabi.
"..
caresizligin ve ecelin gelip bizi acilardan aritacagi günü beklemekten baska cikar yolu olmayan acizleriz.kimse günah oldugu icin intihar edemedigini söylemesin.inanmiyorum bu yalaniniza güclü degilsiniz sadece.söyleyecek kadar da cesur...
siginiyoruz."n´apalim yasamak bize birinci dereceden asli görev kilinmis" diyorsunuz.
yasamak zorunda oldugunuz bu zorunlulugu yasamak zorundaysaniz yasayin o zaman.bana gelince; zaten tenimde gelisen yaralara aldirmiyorum, bedensel ölümün beynimdeki ölümden cok daha basit oldugunu biliyorum.icime dogan bir sey var ama.ragmen seviyor o beni.istikbalsiz, zayif karakterli insani nasil sevebiliyor, böyle bir insandan ne alinabilir?hep kendinden vererek iliskiyi yürütebilirse ne ala, kendinden vererek sevebilene askolsun.sacmalik bu.kandirmaca.yalan.ikiyüzlülük.bu sartlarda ayakta kalabilmenin tek yolu pembe tablolarla cevresinin gözünü boyamak yerine aslinda dünyanin tüm kapilarini dogustan yüzümüze kapali olarak dogdugumuzu kabullenip, insanin kimseye danismadan tek basina karar verebilecegi seyin ölüm oldugunun bilincine varmasiyla mümkün olduguna inanmasi gerekiyor, komik de olsa, sacma da olsa böyle.
gücsüzlügün farkina varip kabullenmek acizligini ve kocaman bir hic, toplama isleminde sifir oldugunu ögrenmek,güclenmeye basladiginin en belirgin dalaleti olacaktir."kaybetmek" rastlamak istemedigimiz eski arkadastir.."