en mutsuz anlar

içinde bulunulan bunaltıcı anlardır.*
ne yapmalıyım? yine seni düşündüm gece gece. yürüdüm yürüdüm kaldırımlarda sonbahar kalıntısı yapraklar. sokak lambaları esen rüzgar yürüdüm öylece. her adımda bir şeyler ezildi, geride bıraktıklarım önüme dizildi. seni düşündüm yine gece gece....

hudutsuz, bulutsuz ufuklarda, karanlık kapalı dehlizlerde.
vakitsiz mekansız kimsesiz şehirlerde.
kalabalık karmaşık kırılgan şiirlerde.
seni düşündüm yine hece hece...

ne yapmalıyım?

sokak ortasında, üst geçitte, köprüde adım attığı her yerde seni düşünmemek için ne yapmalıyım.
ölmeli mi yoksa yaşamalı mıyım? bu önemli mi senin için.
durmak mı belanın karşısında, yoksa kurşun sıkmak mı çözüm, senden ıraklaşmak için.

ruhum bulanık nefsim girdaplaşmış...
ya gel şu an ya da çek git ebediyyen...

bazen kendime hep sormuşumdur lan oğlum bencillik yapıyorsun az biraz otur düşün diye.(bilerek ve isteyerek anlatım bozukluğu yapılmıştır.)

oturup düşününce hakkikaten sen bencil bir herifsin diyorum kendi kendime sonra kendime kızıyorum kendim bakıyorum aynalarda kendime kendi halimden kendisine şikayetçi oluyorum. ve dahi kefen giymek istiyorum her gün sabah kalkınca gece uyuyunca kendi kendime bir tabutun tahtına uzunmak istiyorum kendim....lanet olsun!!!!