kaptan arka kapi

serseri mayınlar gibi dolaşırkene toslaştığım keçi.

ankarada çok şık bir sonbahar günü yaşıyoruz, kaptanı memleketine sepetleyeceğiz, son akşam yemeği adını verdiği bir yemek hazırlıyor. bir yandan aidiyet duygusunun beraberinde huzur getirdiğini anlatıyor, bir yere ait olmak değil sahiplenilmek önemli diyor fakat elindeki soya sosunu üstüne dökecek kadar beceriksiz bir insanı ne derece ciddiye alacağım da şüpheli.

uykudan her uyanışında haa? neeee? ne diyoooğğn! gibi hayvansal tepkiler verse de bu öküzü çok seviyorum, çok da özleyeceğim. uludağ sözlüğe bana kral tv ambiyansı yaşattığı için teşekkür ediyorum.