genel af

Türkiye ilk genel af ile 7 ocak 1922'de tanıştı. Toplam dört sayfadan oluşan yasa ile cezalarının üçte ikisini tamamlayan mahkumların kalan cezaları affedildi. Bunu 1923 ve 1924 afları izledi. 1933 yılında Cumhuriyetin 10. Yılı, 1960 yılında 27 Mayıs ihtilali ve 1974 yılında Cumhuriyetin 50.yılı nedeniyle yapılan dört başı mamur aflarla birlikte tam 10 genel af niteliğinde af ve 4 genel affa ek yasa çıkarıldı. 2000 ve 2002 yıllarında çıkarılan şartlı salıverme ve cezaların ertelenmesine dair yasalar da buna eklendiğinde neredeyse 6.5 yılda bir genel af çıkarılmış Türkiye'de.

1921 yılında çıkarılan "Hıyaneti Vataniye Kanunu", 1924 yılında çıkarılan "Sarhoşluk Veren Şeylerin Önlenmesi Kapsamındaki Kanun", 1929 yılında çıkarılan "Kabahatlerin Affı", 1940-41 yıllarında çıkarılan "Depremde Yararı Görülen Mahkumların Affı", 1944 yılında çıkarılan "Müttefik Devletlerin Tebaasında Bulunan Mahkumların Affı", 1957 yılında çıkarılan "Ateşli Silahlara ilişkin Af", 1976 yılında çıkarılan "Şoför Affı", 1977 yılında çıkarılan "Haşhaş Ekicilerinin Affı" gibi çeşitli tarihlerde çıkarılan ilginç afların yanısıra Türkiye, 1954, 1958 ve 1973 yıllarına üç kez çıkarılan Orman Suçlularının Affı, 1946 ve 1999 yıllarında iki kez çıkarılan basın suçlarına ilişkin aflarla tanıştı.

istatistikler genel afla salıverilen suçluların yüzde 23'ünün tekrar suç işleyerek cezaevine döndüğünü ortaya koyuyor. Aflar cezaevlerini boşaltıyor ancak çok kısa sürede yeniden doluyor. 22 Aralık 2000 tarihinde yürürlüğe giren Şartla Salıverme Yasası'ndan sonra 68 binden 45 bine düşen cezaevi nüfusu, 2002 verilerine göre yeniden 60 binin üzerine çıktı. *