peline gider

sözün değeri varsa kulak verilsin; tapası çekilmiş bir kuvetin içindeki su gibi zaman. yukarıdan birisi çok önce çekmiş tapayı. konuya nerden müdahil olduğumla başlayalım. o, küvete bakarken ve biraz da sarhoşken ağlıyordu, çay istiyorum ben ya çaaay diye bağırıyordu bir yandan da. ilk defa görüyordum, yanına gidip alternatifleri sıraladım, çay yoktu çünkü. ona hayır buna hayır. offf zıkkım, grizu konseri var grizu, ona gidelim mi dedim, beni tanıyanlar bilirler ki ben çekingen bir insanımdır, tanışma fasılları, birbirini tanıyıncaya kadar geçen vakit bile beni kasar. o an kendime bile şaşmışken olur dedi, bira ve kahveyi çok severim ben. şaşıran yerlerim her zamankinden fazla mesai yaptı öyle demesiyle. konsere falan gidemedik tabii. ama şimdi aynı sözlükte yazacak, hak ve fiil ehliyetine sahip yetişkin ve reel yaşantımızı sanal ortamda da yalanlarıyla dolanlarıyla paylaşacak kadar yanyanayız.

maverick gözlüğü adını verdiğim gözlükleriyle saçlarını savurarak gelen şahsına münhasır bir bünyede şahsına münhasır düşünce topakçıkları üreten fena halde güzel bir kişidir peline gider ve elbette "mor bana gitmez peline gider"...