three extremes

üç sıradışı yönetmenin üç sıradışı filminden oluşan yapım. "insan doğası ve içinde barındırdığı kötülüklerin özü" teması işlenmiş ve açıkçası her film bu temanın hakkını veriyor.

takashi miike'nin box'u ön sevişme niteliğinde. yerinizden zıplatan korku öğesi yok(zaten filmin geneli için de bu geçerli); ama yavaş yavaş sizi terletiyor. nefes alım hızınızı yavaşlatıyor miike. bir taraftan kamera nasıl tutulur, grotesk hava nasıl verilir ve kurgu nasıl hazırlanır'ın dersini veriyor; öbür taraftan da gerim gerim geriyor işte, miike'yi çok anlatmaya gerek yok.

fruit chan'in filmi bu sefer daha sakin başlıyor. filmin temasını bilmeseniz "ohh canlı renkler, çin'in arka sokakları, ex-star hikayesi ne olabilir ki" dersiniz. ancak o da yavaşça sizi sıkıyor, bunaltıyor. hayır gerilim yok bu sefer; ama insanı fazlasıyla etkileyen, zaman zaman iğrendiren ve sonuç olarak diğer filme odaklanmanızı zorlaştıran bir huzursuzluk var.

ancak film yönetmeni chan-wook park olunca filme odaklanmanız çok da gecikmiyor. ilk ön sevişmeyse son film de boşalma anı olmalı. üstte yazdığımız tema konusunda zaten uzman adam chan-wook park meydanı da güzel bulmuş olacak bol kanlı, vahşetli ama insan hayvanının incelenmesi adına da belki de en çarpıcı işlerden birine imza atıyor 40 dakika civarı bir sürede.

three extremes kesinlikle uzak doğu sinemasının doruk noktalarından biri. mideniz uygunsa mutlaka izleyin. çünkü bu film "iğğ, kan, vahşet iğrenç" filmi değil. çok daha fazla şey anlatan, derdi olan bir film.