karşıyaka

özledim;

denizi takip ederken burnuma gelen o ferah kokuyu;
hani şu tersaneyi görmeden hemen önce.

beni uzun zaman hasret kaldığım yuvamda anam gibi karşılayan
kutsal topraklara hoş geldiğimi hatırlatan o yazıyı.

hiç olmayan trafik sorununu, bunaltıcı sıcağını;
her maç öncesi çarşıda bankanın önünde kırmızı yeşil atkılarıyla toplanan o kalabalığı,
zübeyde hanımın mezarını, mezarın yanındaki parkta oynayan çocukların gülüşünü bile...

gecenin 3ünde sokakta gezerken gördüğüm polislerin bana selam vermesini,
ramazan'da nobetçi olan o küçük meyhaneleri özledim.

ben karşıyaka'mı, yani evimi özledim...

edit: imla