sabır

Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüş. Hemen oğlunun yanına koşmuş ve çocuğun eline çekiçle vurmaya baslamis. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir sey gelmemiş ve cocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında,bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle, Babacığım, kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm." demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş: "Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?" Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş...

Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını duyduğumuzda bu öyküyü hatırlamak gerek. çok sevdiğimiz birisine karşı sabrımızı yitirdiğimizde, önce biraz düşünmeli... Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz... genellikle kişiyle performansı arasindaki farkı goremeyiz. insan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. ancak öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler insanı sonsuza kadar onarılamayacak bir hatanın girdabına sokabilir. Harekete geçmeden önce durup düşünmek.... Anlayış ve sevgi duyguları içinde olmak, en önemlisi Sabırlı olmak gereklidir.