baran ı bahar

mehmet rauf'un siyah inciler isimli düzyazı $iirleri kitabında yer alan $iiri.

--spoiler--
Bir gün gelir, müzeyyen ağaçlar, şuh çiçekler, yeşil çayırlarbir nefha-i mencemide-i şitâ ile kuruyarak, solarak, sarararak, harap olurlar; yapraklar düşer, çiçekler teverrüm eder, çayırlar çatlar: Tabiat ölür.

Fakat Sonra bir gün, hınçlı yağmurlardan sonra yine bir gün bu ağaçlar çiçeklenir, çayırlar titreşerek serpişirler; bir hayat-ı nev, bir ra'şe-i zindegî, taravet-iemel gelir; Yeniden bahar olur.

Benim de müzeyyen ümidlerim,nihayyetsiz emellerim, mes'ud aşklarım: gizli kederlerin; gayr-i mahsûs elemlerin dest-i kahrında kuruldu, soldu, sarardı: Ruhum öldü.

Fakat benim ruhumın, benim zavallı ruhumun baharı gelmiyor.
--spoiler--