william shakespeare

yıldızların bile kaybolduğu
karanlık bir sonbahar gecesindeyim
hafif yağan bir yağmur var
gökyüzündeki aşk melekleri ağlıyor sanki
öylesine huzur veren bir yağmur
bütün dertlerimi alsın diye
sırılsıklam olana kadar dolaşıyorum
başıboş bir halde bir iki avareyle
gözlerimde çaktığını zannettiğim şimşekler
aslında gökyüzündeki uyanışa bir işaret
"hey insan gülümse, yakaladım seni,
ömrünün bir fotoğrafını çektim" der gibi
bir o buluttan bir bu buluta çakan şimşekle
aydınlanıp duruyor gökyüzü
sank, sıra sende dercesine üzerime geliyorlar
bütün sessizliği "ben sizden değilim gelmeyin üzerime" diyerek ben bozuyorum
aslına bakarsan bende onlardanım
onların su damlaları benim gözyaşlarım
onların şimşekleri benim feryatlarım
onların gökyüzü, benim için ise sen vardın
gökyüzünü kaybetmiş bir bulut
çaresizce ne yapardı bilmem ama
ben hala seni arıyorum kar kraliçem...