felsefe

Sokrates (MÖ 469-399), Sokrates mezhebinin kurucusu, temelde şüpheci biri olarak, görüşlerini başkalarına zorla kabul ettirmedi, ancak sorgulama yoluyla her insanın kendi felsefesini ifade etmesini sağladı. Plutarkhos'a göre Sokrates, her yeri ulaşılacak uygun bir yer olarak görüyordu, çünkü tüm dünya bir erdem okulu idi. Sokrates, ruhun bedenden önce var olduğunu ve bedene girmeden önce tüm bilgiyle donatıldığını; ruhun maddi forma girdiğinde uyuştuğunu, ancak duyusal nesneler üzerine yapılan söylemlerle yeniden uyanıp asıl bilgisini geri kazandığını savunmuştur. Bu öncüllere dayanarak, ironi ve tümevarımsal akıl yürütme yoluyla ruh gücünü harekete geçirmeye çalışmıştır. Sokrates hakkında, felsefesinin tek öznesinin insan olduğu söylenmiştir. Kendisi felsefeyi gerçek mutluluğun yolu ve amacını iki yönlü olarak ilan etmiştir: (1) Tanrı'yı ​​tefekkür etmek ve (2) ruhu bedensel duyulardan soyutlamak. Her şeyin ilkelerini üç olarak tasavvur etmiştir: Tanrı, madde ve fikirler. Tanrı hakkında şöyle demiştir: "O'nun ne olduğunu bilmiyorum; ne olmadığını biliyorum." Maddeyi, oluşum ve bozulmanın öznesi olarak tanımlamıştır; fikri ise bozulmaz bir madde – Tanrı'nın aklı – olarak tanımlamıştır. Bilgeliği ise erdemlerin toplamı olarak görmüştür. Sokrates tarikatının önde gelen üyeleri arasında Ksenofon, Aeschines, Kriton, Simon, Glauco, Simmias ve Cebes bulunmaktaydı.