monoton

bir süreçtir.

öyle bir süreçtir ki zamanla bir pencereye dönüşür; insan, yaşamı artık yalnızca oradan seyretmeye başlar. aynı manzara, aynı sesler, aynı ağırlık. günler değişir, hissi değişmez.

derken bir gün yeter. insan taşar. ardından her şey usulca değil, hoyratça altüst olur.

fakat işin en ruh yakıcı tarafı, yıkımın kendisi değildir. can çıkar da huy çıkmaz dedikleri yere vardığında anlarsın asıl cezayı. üstelik cebin keşkelerle dolup taşarken. o saatten sonra hangi duvar üstüne yıkılsa ne fark eder?

hm?

ben de öyle düşünmüştüm.

tşkrler.