çaresiz hissedilen anlar

Aslında buraya bir kız yüzünden yaşadığım bir olayı yazmak için geldim ama bir düşününce aynı anda aklıma 4-5 tane birden geldi. Buradan da anlıyoruz ki ben baya çaresiz biriymişim ya... Beni tanımadığınız için bunu böyle söylemenin aslında benim için hem ne kadar acı hem ne kadar da gerçeklerden uzak olduğumun itirafı gibi . Zira bana kalsa bir elimde ayı bir elimde güneşi tutuyorum diye düşünebilecek kadar bir b.k sanıyordum. Hatta şu an okuduğum bir kitabın kapağındaki cümle geldi aklıma : "kendini bir b.k sanmazsan kaybedecek bir şeyin de olmuyor "

Neyse ben birkaçını yazayım yine de başlığın içinden geçmiş olmayayım...

- abimin eşinin yeğenimizi bizden polisle birlikte gelip aldığı an babamın ağlaması ve 15 yıldır sigarayı bırakmış adamın üst üste ağlayan gözlerle sigara içmesini görmem ,
- en yakın arkadaşımın vefatının ardından hiç yüz yüze tanışmadığım ailesinin yanına 3-4 arkadaşla gittiğimde annesinin her arkadaşıma önce Habib sen misin diye sorup sonra ben olduğumu öğrendikten sonra bana bakıp gözlerinin dolup ağlaması ve yine cenazesi geldiğinde o olduğuna yüzünü görünceye kadar inanmazken gördüğüm o an...
- 6 ay önceki sevgilisinin acısını taşıyan sevgilimle aile evinde baş başa kaldığımız gece onun için gözlerinden yaş gelmesi ve o an için benim oradan gidecek hiçbir yerimin olmaması ve arabam bile olmadığı için o gecenin sabahını yan yana yapmak...