yalnızlığın en çok koyduğu an

kesinlikle geceleridir. Gündüz bir şekilde akıyor, hayat akıyor, iş akıyor, olmadı bir 31 patlatıyorsun vakit akıyor, arkadaşını eşini dostunu ananı bacını arıyorsun iletişim oluyor ama gece oldu mu? Karanlık çöktü mü? Bir vuruyor o yalnızlık, insan duvarlarla karanlıkla baş başa kalıyor. Konuşacak kimse yok, yapacak bir şey yok, başına bir şey gelse 3 günden önce haberi olacak kimsen yok. Vay babaanneni sikim şu an yazarken bile ufaktan afakanlar bastı.