green book

aga, bu film var ya, harbiden cuk oturmuş. hani böyle iki zıt adamın yoldaşlığı olur ya? tam öyle. zenci piyanist abimiz (don shirley) fıstık gibi giyimiyle, asil duruşuyla tura çıkıyor, şoförü de (tony vallelonga) bildiğin keko, new york'tan kopmuş bir italyan. başta birbirlerini yiyecekler sanıyorsun ama o ırkçılığın, o aşağılanmanın ortasında adamlar nasıl kanka oluyor, nasıl birbirlerinin hayatına dokunuyor şaşıyorsun. tony'nin o kaba saba halleriyle shirley'i koruyup kollaması, shirley'in de tony'ye incelik öğretmesi falan...

izlerken hem gülümsüyorsun hem de "oha, ne günler yaşanmış" diyorsun. sonu da tatlıya bağlanıyor zaten, hani böyle içini ısıtan cinsten. oscar'ı falan boş ver, film taş gibi olmuş.