kamber ateş nasılsın

kamber ateş'lerin annelerinden bugün yine bunu, böyle soranlar var elbet. her ilerleyen gün güzel haberler getirse de dert henüz çözülmüş değil. ama artık daha umutluyuz, o da daha umutlu o yüzden. artık televizyonu da var, kürtçe'sinden artık o kadar utanmıyor, "bak koca devletin televizyonunda bile konuşuluyor" diye seviniyor o; bazı üniversitelerde kürtçe kürsülerinin açıldı açılacak oluşuna oğlu çok sevinmiş, o da seviniyor, o sevindi diye muhtemelen... kimilerimiz için kamberler de, ateşler de, anneleri de hayal ürünü gibi... ne olursa olsun, her okuduğumuzda bizi ağlatan bu öykü çok gerçek; üstelik o göz yaşlarımız, belki de bizi bir arada tutacak çimentonun harcıdır. ağlarken insanlığımız aklımıza geliyor sanki.

bir anneye bunu yaşatan bir ülkenin sıradan bir yurttaşı olarak ülkem adına kamber ateş'in annesinden özür diliyorum.

(bkz: kamber ateş in annesinden özür dilemek)