şehir efsaneleri

"arkadaşımın bir arkadaşının başına gelmiş oğlum" diye başlayan cümlelerden ibaret öykülerdir efendim. tamamen uydurmadır. bu yaşıma kadar sürekli arkadaşımın arkadaşlarının benim hayatıma oranla ne kadar ilginç yaşantıları olduğunu düşünmekteydim. birisine barda içki ısmarlamışlar ve sonrasında gözlerini açtığında kendisini buz dolu bir küvette eline sıkıştırılmış bir cep telefonu ve 911 numarası ile buluvermişti. *. bir diğeri ise sınavda risk nedir sorusuna işte budur yazmış ve boş kağıt vermişti. benimse hayatımdaki en büyük atraksiyonum üniversitede gözetmen arkasını döndüğünde elime yazdığım minik kopyaları açmaktan ibaretti. neyse ki hayatımın daha da sıkıcı olduğunu düşünmeye başlamadan arkadaşımın arkadaşları diye kimselerin olmadığını gördüm. *