rocknrolla

Guy Ritchie'yi küçük çaplı mobster filmleri çeken biri olarak değil, diyaloglar ve hareket arasında muazzam bir bağlantı kuran bir zekâ küpü olarak değerlendirmek en doğrusu olacağından, filme bakışımız da bu yönde gelişti tabi. Fragmanı izlerken karşıma ne çıkacağından emin oldum ancak, film başladıktan sonra anlaşılan şu ki; devam ettiği süre boyunca yerinizden kalkmanız mümkün değil, neredeyse görülmez zincirlerle yerinize bağlanıyor, The Clashin müzikleriyle adrenalin katsayınız çarpılıyor, hatta film bittiğinde buna inanamayıp, film boyunca neredeyse yanınızda bitmiş gibi hissettiğiniz karakterlerin müthiş ingiliz aksanlarını taklit etmeye çalışıyorsunuz.