dost

hayatın zamanla genişleyen bir düzlem olduğunu düşün.
çevrendeki insanların bu hayat düzlemine göre üç farklı durumları vardır;düzleme paralel olanlar,düzlemi kesenler ve düzlemi oluşturanlar.
düzleme paralel olanlar:etrafta baktığın, gördüğün, bazen sadece selam verdiğin ya da tanımadığın insanlardır.düzleme paralel oldukları için sonsuz boşlukta düzleme asla değmezler, dolayısıyla hayatına etkileri yoktur.
düzlemi kesenler: saygı duyduğun bir hocan, bir büyüğün veya fikirlerine değer verdiğin bir küçüğümüz olabilir.bu insanlar düzlemi kestikleri yerde büyük etki yaratırlar. bir sözle, bir bakışla veya bir anıyla. bu etkiler bazen düzlemin kombinasyonunu değiştirir bazen de gelişme yönünü.
düzlemi oluşturanlar: anne, baba, eş, akraba,arkadaş vs. ve dosttur. düzlemin kombinasyonunu oluştururlar.bu insanlar düzleme dahil olduklarında genişletirler.dahası düzlemi genişletme isteği verirler size.
ama acı olan ayrılıklarıdır. düzlemin bazı parçaları koptuğunda yerine hiç bir şey koyamazsınız, hiç biri tutmaz ötekinin yerini. çünkü özeldir bu insanlar eşleri benzerleri yoktur.
bu düzlem doğumla genişlemeye başlar.anne ilktir.sonra baba, akrabalar, arkadaşlar eklenir herbir yandan. işte bu genişleme esnasında dostlarınız girer kombinasyonun içine. karşılık beklemeden sevdiğniz, güvendiğniz, saygı duyduğunuz, ona karşı hatayı hep kendinizde aradığınız, toz konduramadığınız, sizinle sonuna kadar geleceklerini düşündüğünüz insanlardır dostlar.
eğer düzlemi oluşturan dostlarınızı kaybetmiyor, koruyabiliyorsanız o zaman düzleminiz değerlidir. anne babayla başlayıp dostlarınız dahil her parcayı giderek kaybediyorsanız son dostunuzu da kaybettiğiniz gün bir düzleminiz yoktur ve ölmüşsünüzdür. nefes almaya devam ediyor oluşunuz bu gerçeği değiştirmez