goygoycu

muharrem ayında kapı kapı dolaşarak ve ilahiler okuyarak dilenen kimse. boşu boşuna, bilgisiz olarak, gereksiz yere çok konuşan kimse.(tdk)

m. selim gökçe türk edebiyatı dergisinin 411. sayısında '' ya, hoy goygoy canım '' başlıklı yazısında aşure geleneğini, gelişimini ve zamanla dini bir ritüel haline gelişini anlatıyor. yazar istanbul' da tespit edemediğimiz bir tarihte aşurelik malzeme toplayan derviş- dilenci karışımı bir grubun ortaya çıktığını ve zamanla bu grubun muharrem ayının ilk on günü istanbul hayatının vazgeçilmez bir parçası haline geldiğini anlatıyor. muharrem hilali görünür görünmez altı kişilik gruplar oluşturan bu hırpani kıyafetli derviş takımı tek sıra halinde birbirlerinin omuz başını tutarak:
'' hasan, hüseyin' e olan işlere

gökte melek, yerde her can ağladı.

görün görün yezidlerin halini,

bağladılar hep suların yolunu,

soldurdular fatma ana gülünü,

ya hoy goygoy canım ''

diyerek mahalle mahalle dolaştıklarını, her kapıyı çalıp aşurelik malzeme topladıklarını anlatıyor. okudukları mersiyenin sonunda tekrarladıkları'' ya hoy goygoy canım '' sözleri yüzünden goygoycular olarak anılan bu insanların daha sonra sırra kadem bastıklarını, cumhuriyetten sonra ise dilimize '' goygoycu '' tabirini armağan ederek ortadan kaybolduklarını ekliyor.