sonunda içimdekini döktüm

Şimdi öncelikle şöyle bir şey var. Bir insanın hayatta kendisine ait fikirleri olmalı. Başkasından çalınan ve dışarıya doğru gözüküp kendisinden hiçbir şey katılmayan bir söz inanış ya da fikir seni kopyalanmış basit ve irite edici kılıyor.
Biri her zaman doğruyu söyleyen olamaz. O biri her zaman herkesin "aynen" ya da"haklısın" diyeceği kişi olamaz. Nokta.
Hayır bu senin hep hak verdiğin kişiyi kıskanmak değil. Bu sana karşı olan öfkem. Çünkü sanki o bir şah sen de bir vezirmiş gibi davranıyorsun. Ve bu hayatta kendine ait sözlerin yoksa bir yere kadar gidersin.
Eğer benim kıskanmamı bekliyorsan boşuna yorulma. Onun zaten benim içimde bir yeri var ve zaten senin de var.
Ben mükemmel olanı kıskanırım ve mükemmel olan kimse yok etrafta. Senin burda yaptığın yıllarca olan arkadaşlığa bir balta vurmaksa vur. Beni kaybettiğinde zor bir anında yanında olmayacağıma sana yemin ederim.
içimde yaptıkların ve bilerek isteyerek düşük bir şekilde onların gölgesinde kalıyor olmanın yarattığı bir hayal kırıklığı var. Ama merak etme o da bir süre sonra söner gider. Sonra bir gülümsemen karşısında buz gibi bir duvar karşılar seni. işte o zaman, zamanında düşünmen gerekenler bir çığ gibi düşer üstüne. işte ben de o zaman sana olanlara hak veririm ve ben de kendi gölgemde mutlu mutlu otururum.