ben bu yazıyı ona yazdım

Ben gemileri yaktım. Bıraktığın gibi biri de değilim. Bilmiyorum aslında cunku ben sana karşı cok farklıydım. Belki de hala ayniyimdir cunku sen ayrıcalıklıydın. Ama suna Eminim ki bazı düşüncelerim senle birlikte geçmişte kaldı. Sana verdiğim ayrıcalığı kimseye vermemekte cok güveniyorum kendime. Fakat bu ayrıcalığı sana vermiş olmanın gercegi karşısında o özgüvenim kaybolup gidiyor.

O Derenin altından cok su aktı sen belki de baska eller tuttun baska dudaklar öptün başkaları ile uyandın sabahlara. Bense hiçbirini yaşamadım. Belki de bu yüzden kendime güveniyorum cunku o ayrıcalığı veremem artık kimseye, sana bile. Lakin... tüm bu gerçeklere ve özgüvene rağmen bir detay var. Sanki birden karşıma çıkıp sarılsan ben sana daha sıkı sarılacakmışım gibi. Hicbirseyi hatırlamayıp kendimi yine sana kaptirabilirim korkusu var içimde. iste senin en büyük ayrıcalığın da bu...

Lütfen, geçen günlerde yaşadığım o şok sonrası kendini anımsatma artık bana. Bir kaç yıl önceki hislerime geri döndürme beni. Çünkü ben artık birini sevemeyecek ve üzülmeye hic niyeti olmayan biriyim. Beni kendini anımsatarak karşıma çıkarak kendimden uzaklaştırma. Yaşayıp yaşamadığını dahi bilmediğim şekilde kal, geri donup ‘iste ben geldim ve bir gün seni üzeceğim’ deme. Çünkü cok sevdin cok sevdim cok üzdün cok üzdüm. Beni bende bırak ki daha fazla üzülmeyelim.