tapmak

şimdi olaya insan açısından bakalım.
insanın mekanik kısmı, yiyecekler, havayla, suyla, güneşle besleniyor.
psikolojik kısmı ise, güven, sevgi, öğrenme, paylaşma ve keyif ve de neşeyle besleniyor.
bu söylediklerim biliimsel gerçekler. bunlara itiraz edecek bilimsel bir sav yoktur.

bu dünyaya belli süreler için geliyoruz ve yukarıda yazdıklarımı ne kadar yaşarsak o kadar mutlu oluyoruz.
bilime, teknolojiye, akılcılığa sonuna kadar inanan biri olarak diyorum ki insan güven duygusunu beslemek için tapmak zorundadır. ister ata tapsın, ister gök tengri ye insanın içindeki güven duygusunu sadece tapmak, dolayısıyla öldüğünde ödüllendirileceği duygusu besliyor.
e ben bir hastalık karşısında ya da çözemediğim sorunlar karşısında sığınacak bir yeri neden iteleyeyim. bu benim psikolojime iyi geliyorsa dünyadaki her şeyden faydalanmayı bilen bir canlı olarak neden inandığım bi şeye tapmıyayım.
taparım, rahat ederim. taptığım varlık gerçekte yoksa ne olacak? zaten ölmüşüm ama hiç değilse canlıyken iyi vakit geçirmişim. psikolojik sorunlarla uğraşmamışım çünkü inandığım varlığın çok güçlü olduğuna ve beni ödüllendireceğine inancım tam.

ha şimdi bu inanç ve tapınma işini kendi içimde yaşarım. kimseyi benim inandıklarıma inanmaya zorlamam. başka şeye inanlara saygı gösteririm.
maddi konularda da dünya gerçeklerinden ayrılmam.
tapma işini psikolojik dünyam işin kullanırım çünkü baş edemediğim pek çok sorun var ve bunlarla savaşmak için farklı bir güce de ihtiyacım var, kendi gücümün yanında.