bugün

zehir

Zehir

Çocukken haftalar bana asırdı;
Derken saat oldu, derken saniye...
ilk düşünce, beni yokluk ısırdı:
Sonum yokluk olsa bu varlık niye?

Yokluk, sen de yoksun, bir var bir yoksun!
insanoğlu kendi varından yoksun...
Gelsin beni yokluk akrebi soksun!
Bir zehir ki, hayat özü faniye...

Necip Fazıl
© copyright 2005 - 2026