sevgiliden ayrılmak

cesaret edemediğim şey. ilk sevgilim. 2 yıl oldu. ve ara ara huzursuz hissediyorum. en iyisinin o olduğuna inanmıyorum ama şu ana kadar hayatıma giren en iyisi o. mesafe olduğu için bazen hissettiğim duygu karmaşası yüzünden ayrılmak istemiyorum. çünkü bu olay bir kere gerçekleşirse geri dönüşü olmayacağını biliyorum. arayıp güldüğünde her şeyi unutuyorum, beni çok mutlu ediyor. benle daha fazla ilgilendiğinde hoşuma gidiyor. ama sonra kendimi aptal hissediyorum. benim yerimde başka kadın olsa 5 dk durmazdı diyorum. hayatında yer alan önceliklerden bile değilim henüz. sadece uzun yıllar birlikte olacağımız zamanı bekliyor ama hayata geç kalmak istemiyorum. yaşamak istiyorum sadece. bazı şeyleri beklemek saçmalık gibi geliyor. beklemek için geçerli hiçbir sebep yok. bahanelerin arkasına sığınmak istemiyorum. seviyorum ama aptal yerine de konmak istemiyorum. beni aptal yerine koyduğunun farkında değil ancak bütünüyle tek başına kendisi yönetemez bu durumu. bazen ilk sevgilim bir şeyler yapacaksam da ilk olacak diyorum ve acaba yapmasam mı önümde daha uzun yıllar olabilir bunun için pişman olmak istemiyorum diyorum. hayattan zevk almaya bakıyorum, anı yaşamaya çalışıyorum ama yapacağım bazı şeyler o anda kalmayacak. 2 yıl olmasına rağmen bile sadece 2 kere görüştük. cebinde beklettiği kişi olmak istemiyorum. bir şekilde cesaretimi toplamam gerekiyor. uzun zamandır beceremiyorum bunu. uzun zaman dediğim sanırım 1 yıl oldu.