herkes mutsuz ya da bana öyle geliyor

Kimse hayal ettiği hayatı yaşamıyor çünkü. Herkesin acısı var içinde garip olan şu ki her canı acıyan başka birinin camının yanmasına sebep oluyor. Bu kısır döngü hiç bitmiyor. Ben de mutsuzum mesela her an diyemem ama içsel olarak mutsuzum. Kapanmayan yaralar var ve bu yaraları daha da kanatmaya çalışan insanlar. Kendimi korumayı nasıl öğrenirim bilmiyorum yakınlarında dururken. Ben de kimseyi en yakınıma koymamak için uğraşıyorum. Herkese mesafeli olup her şeyimi paylaşmıyorum. Kendi içimde yaşayıp bitiriyorum. Bazen çok yakın olup her şeyi birlikte yapan ınsanlara gıpta ediyorum. Hayatım boyunca hep birinin beni tüm kalbiyle kucaklamasını bekledim. Sevilmek için uğraştım değer görmek için çabaladım. Sadece eksildiğimle kaldım. Kimse kendi bencilliğinden fark etmedi beni ne yaptığıma baktı sadece kendine döndürmedi aynayı. Çok yoruldum sevilmek için ödediğim bedellerden. Bazıları sadece kendi gibi olarak çabalamadan kazanıyo bi şeyleri. Ben ne kadar emek verirsem vereyim onların gördükleri sevgiyi özeni göremedim. içimde bu kadar büyük sevgi eksikliği hissetmeseydim keşke. içimde hep açık bi yara taşımasaydım. Neyle dolar ki hayatım boyunca benle yaşayan o boşluk ?