işsizlik

hapistir. kendinle geçmişinle baş başa kaldığın acı bir hapis. işin varken yanına önünü ilikleyerek gelenler yüzüne bakmaz. ailen yük olarak görür. iş sahipleri potansiyel köle. yavaş yavaş her geçen gün sınırlarına biraz daha yaklaşırsın. depresyonda olduğunu bilirsin destek almak için doktora bile gidemezsin parasızlıktan. her yerde boynun bükülür söylenen her şeyi yutarsın. bilirsin daha çok imkan olan yerlerde biraz daha şansın vardır ama oralara bile gidemezsin. ailenin boynunu bükmek istemezsin sokağa bile çıkamazsın birisi görmesin böyle başarısız kaybetmiş görmesin diye. ama o lafları her gün en yakınlarından yersin. tüm çevren arkadaşların bi şekilde kurmuştur düzenlerini kimisi evlidir hatta hele yirmibeşi geçince çoğunun çoluğu çocuğu olmuştur. sense vazgeçmişsindir tüm hayallerinden. zaten istemesen de vazgeçirmişlerdir bi şekilde gün be gün yiyerek onları. aldığın her nefeste kararlarına söversin. kıyıdan köşeden seyredersin insanları. mutluluklarına gıpta ile bakarsın. farkındasındır asla onlar gibi olamayacağını. bu lanet düzenin de dünyanın da sana bi rolü yeri yoktur çünkü.