sorrow

pink floyd'un gilmour döneminin "destansı" kapanış ikilemesindeki ilk halka. (ötekisi high hopes) genel olarak sakin giden albümün, (a momentary lapse of reason - 1987) adeta uykuya daldığı "a new machine part ıı" dan sonra gelmesi itibariyle de belli belirsiz bir kontrastı vardır yapıtın bütünüyle. floyd albümlerinde pek görmediğimiz bir saunddan da bahsedebiliriz pekala. farklı bir elektronik tını, epey distorsiyon ve davul makineleri olaya bir miktar "sentetik" hava katsa da gilmour mevzuyu sonda toparlar ve vahşi bir soloyla sonsuza dek gidecek şekilde "bitirir". albümün en başarılı şarkısının bu "sentetik" yanı olmasa, daha iyi bir prodüksiyonla daha iyi bir netice alınabilirdi diyecem de tanrıya akıl öğretmek gibi bişey olacak, o yüzden hemen vazgeçiyorum. ayrıca sondaki solo kabul edilmelidir ki, konser sololarından daha vahşidir ve gerçekten de şarkının adının hakkını verir cinstendir.