dürüst olamayan insanlar

gerçeği söyleyebilecek yüreği olmayınca insanın kaçıyo doğrulardan. es'tin geçtin ömrümden. en azından kaldırımlara oturup taşa sarılıp ağlama isteğim olmaması aşırı kötü olmadığımı gösteriyo şu anlık. hep benzer durumlarla aynı şeyleri yaşamanın yorgunuyum. hayatımda ilk defa biri için bu kadar emek harcamanın yorgunuyum. insanların unutamadığı eski sevgililerinin acısını bende yaşamalarının yorgunuyum. hep yanlış zamanda olduğum yerlerin yorgunuyum. sevilmemiş olmanın yorgunuyum. yine kendi kendimi harcadım kendime yenildim belki de kendimi kazandım bilmiyorum. içimden ne geliyosa öyle davrandım sevdim güldüm küstüm tavır yaptım o an neyse onu yaşadım. sarılmak mı istedim bi yolunu bulup sarıldım yanında mı olmak istiyorum bi yolunu bulup oldum. tesadüf sandıği kim bilir ne çok anı kendi çabamla kurdum. hiç bi zaman bilmeyeceği duygular taşıdım kalbimde. bazen saatlerce ağladım bazen saatlerce güzel hayaller kurdum. her gün onu görme heyecanıyla gittim işe buluşacağımız sokaklara. hep iyiliği için çabaladım hayatını nasıl kolaylaştırabilirim diye. her sabah uyanmış mı diye kontrol ederdim gece kaçta uyumuş bakardım. birlikte olduğumuz her anın değerini bilerek yaşamaya çalıştım. gözlerine baktım uzun uzun, ona bi sürü güzel hatiıra bırakmaya çalıştım, hep yanında olmak için çabaladm. kendi çabamla kurduğum kumdan kalemi tek hamlede yıktım ben bu akşam. gitme zamanım gelmişti artık daha fazla kalmaya zorlayamazdım. ya kalcaktım ya da kendime olan saygımı kaybetcektim ve ben kendimi seçtim. sevecek olan zaten severdi ve gelirdi elimden tutup yürümek isterdi o caddeleri sabahları gözlerini açtığında görmek istediği yüz ben olurdum. olmadı sadece canı sağ olsun diyorum kalbimi bu kadar acıtmasına rağmen. merhametim hala daha ağır basıyo kıyamıyorum ama herkes bana o kadar güzel kıyıyo ki...