lethe

Charles Baudelaıre 'in Kötülük Çiçekleri adlı kitabında yer alan zamanında yasaklanmış insan varlığını böylesine güzel ortaya koyan şiir nadir bulunur.

LÉTHÉ
Vahşi ve sağır ruh, gel kalbime, gel diyorum.
Tembel, miskin canavar, sen tapılası kaplan;
Şu titriyen parmaklarımı uzun zaman
Ağır, yoğun yelene daldırmak istiyorum;

Acılı, üzgün başımı usulca sokayım
Teninin kokusuyla dolu eteklerine,
Ve solgun bir çiçek gibi, derinden derine,
Ölü aşkımın kokusunu içime çekeyim.

Yaşamdan çok, uyumak istiyorum, uyumak!
Kuşkulu bir uykuda, tatlı ölüm misali,
Vicdan azabı duymadan, öpücüklerimi
Bakır gibi cilalı güzel gövdene yaymak.

Ancak senin yatağının uçurumu yutar
Şimdi artık dinmiş olan hıçkırıklarımı
Dudaklarında unutuşun o güçlü tadı,
Léthé ırmağı öpüşlerin içinden akar.

Zevkin buyruklarına uymak boynumun borcu,
Çünkü yazgım alnıma peşin yazılmış böyle;
Ben, günahı körükleyip aşkı, ateşiyle
Alevlendiren uysal kurban,ben masum suçlu,

Dinsin diye bu acı, uyuşsun diye kinim,
Yıllardır altında hiç yürek barındırmayan
Sivri göğüslerinin güzelim uçlarından
Kana kana baldıran zehrini emeceğim.