sözlük yazarlarının itirafları

susmanın iç kanaması olduğunu bile bile susmaya, öylesine yaşamaya o kadar alışmışım ki hayatın hengamesinde unutmuşum bir ruhum olduğunu...
çok eskiden küçük bir çocukken, yeni yetme sevgilere kucak açarken ve sevmenin ne demek olduğunu bildiğimi sanırken dünyanın hep çiçekli yollardan ibaret olduğunu düşünürdüm. benim için yazmak insan denilen yaratıklardan en güzel kaçıştı. içimin gökyüzünde özgür kuşlar vardı. şimdi kelimelerimin beni terk ettiği ,onların bile gittiği gerçeğini avuç içlerimde tutuyorum...meğer beklentiyi fazla tutmuşum hayat tam da bundan ibaretmiş.