sonlu dünyadaki sonsuz acılar

Aslında bunu hissetmek gerçekten acı veriyor. Kendinizi aciz hissetmenizi sağlayan yegâne şeyi düşündünüz mü?

Yapmak istediğin şey nedir dünyada? Okul kazanmak mi, seyehat etmek mi, araba almak mı? Peki bunların çok üstünde, sadace hayali 'yaşamak' olan insanlar hakkında ne biliyorsun? Ben dün öğrendim. Bugün yine öğrendim. Hayat asla sonunu getiremeyeceğimiz, dermanını bulamayacağımız acılarla dolu. Ve bunları bize yaşatıyor ki, ne kadar aciz olduğumuzu bilmemizi istiyor. Bir hiç olduğumuzu kabul etmemizi, itaatkardan daha ileriye gidemeyeceğimizi, iyiliği var edip, kötülüğü silemeyecegimizi yüzümüze her gün vuruyor. Görmek istersen, sen bir hiçsin, görmek istemezsen yine bir hiç.

bir eylem gerçekleştirirsin. Ve kurulu düzen bunu beğenmez ise sana der ki; "suç işledin!". Kime göre suç? Bu kuralı kim koydu? Sen sadece bir itaatkarsin unutma. Pişman olman, genç olman farketmez. Her 6 yılda bir vücudun bile kendini tamamen yenilemisken, seni yillar önce yaptığın eylemle sorumlu tutarlar. Seni hayattan alıkoyarlar, seni suçlu ilan ederken belki de suçlu olan düzendir. Bir suçun yillar süren bir hükmü nasıl olur? Zorba kurulu devletlerden, hükümetlerden insanın başına gelebilecek daha kötü sey nedir?

Evet daha kötüsü varsa o da muhtemelen çocukluğu elinden alınmış küçük insanlar olabilir. Mendil satan, dilenen, belki pazarlanan, fuhuşta kullanılan, eşcinsel ilişkilerde köle edilen küçük insanlar. Görmek istemeyene görünmez, ama dünyanın en gerçeği. Onlar için bir şey yapabilmeyi istedin mi? Bir fikir üretebildin mi? Ürettiysen de boşver, çünkü bir işe yaramaz. Unutma sen sadece bir hiçtin. Onlar ise puzzleın küçük parçalarının sadece biri.

Bir parça daha var, kolayca karşılaşabileceğin. Bugün benim Sokakta yürürken karşılaştığım türden. Yanmış bir kedi cesedi. Ya da internete girdiğinde ateşe verilen köpekler, bağlanıp ince sopayla dövülen maymunlar, içi temizlenmeye canlı iken bağırsaklarından başlanan domuzlar...

aç insanlar, tutsak edilenler,evsizler, ailesi katledilenler, vicdanı acı içinde olanlar, hapishane tutsaklari, neden var olduğunu bilmeyenler, ve her şeyden kötüsü hiç olduğunu isyan ederek kabullenmeyenler... Onlar dünya üzerindeki yardıma muhtaç kişiler, bizler işe onlara asla yardımı veremeyecek olan hiçler.

Neden mi bir yaratıcıya inanıyorum? Çünkü adaletin bu dünyada var olamayacağı bana her gün gösterdi. Gördüm ve kabul ediyorum, diğer dünyada görüşmek üzere...