baba

Artık Bir önemi kalmasada babam a isyan ediyorum derinlere dalınca. Hiç affetmiycem bu yüzden onu.bilmeden yaptığı birşey farkındayım ama sırf kendi rahat olsun diye nasıl yetişdirdi bizi. Abilerim ablalarım hepsi aynı benim gibi. Bir demir yumruk gibi başımızdaydı hep. Evde olmayınca evin havası nasılda hissedilir bir şekilde değişirdi olumlu olarak. Olmaz olsun öyle baba. Bir insan düşünün ki her aklına yatan düşünceyi doğru bilsin. Hiç sorgulamadan kendine alsın. Ve bunları zorla sorgulatmadan çocuklarına öğretsin. Aslında büyük bir baskı altında olmamıza rağmen bu durumda kalmamız bile mucize.hepimiz tımarhanelik olabilirmişiz aslında. Belkide hep geleceğin umudu bu halde tuttu bizi.babamızın hepimizde bıraktığı karanlık izin farkında olmadan umutla büyüdük. Ne birbirimize yakınlaşabildik nede birbirimizden uzaklaşabildik. Sırf kardeşlerin nasıl olması gerektiğini öğrendiysek öyle davrandık birbirimize. Hiç bir duygu vermeden almadan. Şimdi bakıyorum ve anlamlandırabiliyorum bütün bunları. Keşke cesaret edip daha önce aklıma gelen düşünceleri yapsaymışım. öğretilen yalan yanlış doğrular peşinde 10 yıl boyunca umursuzca yaşamak. Hepsinin farkına vardıktan sonrada boşa geçen yıllaramı üzüleyim yoksa boşa geçen yılları telafi etmenin ne kadar güç olduğuna mı yanayım bilemiyorum.