yalnızlığın anlaşıldığı anlar

bir çiftin yanındaki 3. kişi olmak.

her anında değil ama bak, sohbet akarken sıkıntı yok. bir onunla konuşuyorsun, bir öbürüyle. hele ikisi de kafa dengi insanlarsa ortam rahatsız edici bile olmayabiliyor.

ama hani "o an" geliyor ya. böyle bir durgunluk oluyor, sonra ikisi birbirine iyice sırnaşıyor, küçük öpücükler, sarılmalar, kulağa bir şey fısıldamalar. off, gözlerimi halıya diktim yine kederden, klavyeye bakmadan yazıyorum şu an.

bakın yapmayın demiyorum güzel abilerim ablalarım, sevin sevilin ne güzel ama bir insanın telefonunun tuş kilidini 7 kez üst üste açıp kapatması normal değil dimi? o 3.kişi oradan defolup gitmek için zaten bahane arıyor, dile getirince "aa daha erken" demeyin bari yav. bırakın o "third wheel" arkadaş kalksın gitsin mekandan, yüzüne rüzgarı yerken metroya yetişmeye çalışıp adımlarını hızlandırsın ve daha da üşüyerek kendi hayatına, yalnızlığına güzelce bir sövsün dimi ama.