eğitim sisteminin eksikleri

insan 1 -1,5 yalında yürümeye ve konuşmaya başlar ve 4-5 yaşına kadar evden dışarıya çıkmasına ve özgürce etrafı keşfetmesine olanak verilmez. 5 yaşlarında annesiyle dışarıya çıktığında özgür olabilir. öyle meraklıdır ve heveslidir ki o, etrafındaki her şeyi ve her yeri aynı anda bilmek öğrenmek, gezmek, görmek ister. yaşamı boyunca ilk kez bir papatyayla karşılaşır belki. yeni tanıştığı arkadaşlarıyla daha önce hiçbirinin bilmediği oyunlar oynar. belki saklambaç oynarken uğur böceğiyle ilk kez tanışacaktır. bu yaşlarda ben merkezcilik ön planda olduğu için her şey onun için vardır. onun mutlu olması için. sonra siz alırsınız bu çocuğu dört duvarın içinde tahta sıraların üstünde 6 saat boyunca oturtur ve bişeyler anlatmaya çalışırsınız. ulan geri zekalılar dışarıda ilk defa görülmeyi, koklanmayı, duyulmayı, dokunulmayı bekleyen şey varken bu çocuğu o sınıfın içinde ne kadar istekli kılabilirsiniz ki? o çocuk yaratılışı gereği o yaşlarda yaşayacağı çevreyi tanımak için hazırlandı. o çocuk koşmaktan yemek yemeyi unutur, oyun oynarken uyumayı unutur. çocuk hayatının en enerjili ve iştahlı zamanları geçirir(çevreyi tanıması için).sen de alır bu çocuğu 6 saat sıranın üstünde oturtursun.

ve artık okul o çocuğun düşmanıdır. okul onun mutsuz olması içindir.

çocuğu kısıtladıkları yetmiyomuş gibi bir de bir eğik çizgi çizemediği için ona kızıp düşük puan vereceksiniz. onun o yaşlarda sorumlu olmadığı bir şeyi dayatıp sonra da yapamadığını söyleyeceksiniz. sonra da kendini salak sanacak. her yeni birşey öğreneceğinde aklına bu gelecek.'' ben öğrenemiyorum, bunu da öğrenemem, yapamam''

eğer bu çocuk hayatta bilim adına başarılı olabilirse eğitim sayesinde değil eğitime rağmen başarılı olacaktır.

sadece eğitimin başlangıç yıllarındaki hatalardan bahsettim. amam bence en önemlisi de budur.