calla nin kurtlari

kara kule serisinin hafiften zayıf bi halkası ne yazık ki. stephen king'in bu kitapta neredeyse hiç bi hikayeyi tamamlamamış olmasının bunda etkisi çok büyük. yani ne new york'taki hikaye bitti, ne mia'nın ne olduğunun cevabını aldık, ne de ka tet'imiz yollarına devam etti calla'dan sonra. ama en büyük eksiklik kurtlar'la yapılan savaş bölümünün çok zayıf olmasıydı.

bi önceki kitapta (büyücü ve cam küre) roland ve arkadaşlarının bi tabur insanı hacamat ettikleri bölüm ne kadar kuvvetliydiyse bu bölümdeki savaş da o kadar zayıftı. birincisi roland aynı stratejiyi uyguladı, yeni bi şey yoktu. kurtları üçe böldü ve teker teker avladılar ama bu kurtların alanfortanik teknoloji üstünlüklerine rağmen ellerinde uzun menzilli tek bi işe yarar silah olmamasının açıklaması nedir ki. sneetch'miş de bilmemneymiş de.. adamların attıkları sneetch'ler rahatça havada vurulabiliyorlar, ne anladım ben öyle tırışka silahtan. kurtların hepsinin elinde birer uzi olsaydı bizimkiler paramparça olurlardı. bırak uzi'yi tabanca bile yeterdi. ışın kılıcı ne işe yarar karşında sana tabancayla ateş edenler varken.

king her kitabında yaptığı gibi bunda da okuyucu tepkisinden çekindiği için okuyucunun aklına gelebilecek şeyleri kendisi yazıyor ön savunma olarak. roland ka tet'e, bütün çarpışmanın beş dakika içinde biteceğini, bu kadar hazırlığın neden yapıldığını kendilerine soracaklarını söylediğinde aslında king okuyucuya "çarpışma bi iki sayfada bitecek, o an geldiğinde yedi yüz sayfayı bunun için mi okuduk demeyin" diyor çok belli.

ama evet, son sayfalarda ileri atılan, bütün bu insanların başka evrendeki insanların hayal güçlerinin eserleri olduğu fikri çok süperdi doğru, ama kitabı sadece bu fikrin güzelliği kurtaramadı ne yazık ki.

tamam okuması keyifliydi ona laf yok ama bi sonraki kitapta daha usta işi bi hikaye bekliyorum. king güzel bi damar yakalamış, karavana atacağına pek ihtimal vermiyorum.