intihar etmek

son zamanlarda çok düşünür oldum. nedeni çoğu insana göre basit olsa da; benim için çok önemli bir neden. merak etmeyin size nedeninden bahsetmeyeceğim, çünkü biraz da olsa kendimden bahsetmek istiyorum...

ben; hep farklı olan. kimi zaman dışlanan, kimi zaman dışlayan. fakat ne olursa olsun olağan olamayan ayak uyduramayan ben.

son 7 senedir bir şeye takmış durumdayım. bu taktığım öyle bir şey ki; mutlu olamıyorsunuz. benden çok çok daha kötü durumda olan insanlar da var. ama ben bu sınavı veremeyeceğim galiba. onlar sabredebiliyorlar, önlerinde saygıyla eğiliyorum.

henüz 21 yaşındayım, öyle çok şey de yaşamadım aslında. etrafıma sorsanız, görmüş geçirmiş çok şey yaşamış bir entelim ama aslında bir bok bile değilim. kompleksli bir bok çuvalından başka bir şey değilim.

insan hayal kuramamaya başladığı anda ölümü istiyomuş onu anlıyorum şimdi. izlediğiniz film, gördüğünüz bir reklam hep sizi bir hayale çağırırken bana boş geliyor. son 7 senedir mutlu değilim. içim sızlıyor her seferinde. yalnızlık her hücremi kapsıyor.

oysa ki her şey çok güzel olabilirdi. hayallerimin peşinden gidebilirdim. bir kadına aşık olup onunla vakit geçirebilirdim. saçlarımı kısa kestirip insanlarla konuşabilirdim. ama olmadı ben hep uzun saçlı kaldım. ve uzun saçlı ölüyorum.

her şeyi 3 saat önce hallettim. bilgisayarım da ki tüm pornoları sildim * tüm resimlerimi, tüm rehberimi, tüm konuşmalarımı. her şeyi kısacası. sadece müziklerimi bıraktım. çünkü onlar her yerdeler.

aslında dindar biriyim, zaten dindar olmasam çoktan yapardım bunu. ama acım o kadar büyüdü ki artık dayanamıyorum.

en çok aileme üzülüyorum. benden sonra kahrolucaklar, beni kucaklarına aldıklarında ne hayaller kurmuşlardır. onlar ister miydi böyle olmasını?

tek sevindiğim nokta kendimi öldürdüğümü bilemeyecekler. kader böyleymiş diyecekler...

kimseyle vedalaşmadım, sevgilimle bile; ama o çok üzülmez, zaten en son sadece takılıyoruz işte demişti. vedalaşacağım tek kişi kedim olacak sanırım, şimdi karşımda mışıl mışıl uyuyor.

yarın bayram; beni tanıyanlar için boktan bir gün olacak, şimdiden özür dilerim fakat bu gece yapmazsam çok uzar bu işkence.

son kez şunu yazmak istiyorum;

insan; doğar bilmeden, büyür yavaş yavaş anlayarak, ölür sonrasını bilmeden...