biriyle bir şeyler paylaştıkça eksiliyor hissetmek

kendini anlatıyorsun, kendinden anlatıyorsun ve bu anlattığın kişi, karşında oturup da dinleyen kişi hayatına yön verme yetkisi olan kişiler oluveriyor birden. çünkü anlattığın şeyler sadece birer hikayeden ibaret değil senin birer parçan, seni gerçekten sen yapan şeyler oluyor. geleceği, gelecek yapan geçmiştir hesabı. ve tabiri caizse güvendiğin dağlara kar yağdıktan sonra başlıyorsun kendini soyutlamaya hayattan. adım adım bencilleşmeye. çünkü artık kendini kaybetmek, eksik kalmak istemiyorsun. ileride başkalarının parçalarıyla boşluklarını doldurmaya çalışmak yerine kendi parçalarınla olmak daha mantıklı geliyor. boşuna da dememişler zaten söz gümüşse sükut altındır diye.

nerden mi tüm bunlar? er kişi kendinden bilirmiş işi.