korkutucu ilkokul cocuklari

"var mı uleynn bana yan bakan" dercesine sınıfta dolananlar korkutmazdı bizi. sonuçta öğretmen ceza verdiğinde çöp kutusunun yanında ikimizde kaldırıyorduk tek ayağı havaya. eşittik yani. en azından çöp kutusunun yanında. ben öyle hissediyordum yani. korkutmuyordu beni. ona buna gazoz aldırması, işlerini diğerlerine yaptırması ümüğünü sıkma hissi uyandırsa da bende, "uleynn ben miyim psikopat yoksa" endişesi ağır basıyor, susuyordum sıklıkla.

ama böyle "deli bu" dediklerimiz korkuturdu beni. hani kızları garip hareketlerle etkilemeye, beceremezse korkutmaya çalışanlar... sanıyorum ulugazi ilkokulu 5e öğrencilerinin kız olan kısmı hatırlayacaktır fahrettin adını. allah muhafaza...(kulağını çek, dilini ısır, tahtaya vur üç kez olsun) evlerden ırak.

sınıfın pencere kenarlarına çıkar(ki oldukça yüksekti yerden) "eyfel kulesi yıkılıyooooor" diyerek kendini yere bırakırdı, iki elini vücuduna yapıştırarak ve dizlerini bile kırmayarak... "yapma fahrettin kıracaksın bir yerlerini" dese de kimileri, ben " allahım kafası gözü kırılsın" dediğimde her içimden, gene şüpheleniyordum kendimden psikopat mıyım acaba diye.

bir de özellikle yanından kız geçerse bayılma numarası yapar çullanırdı kızın üstüne. ama ne çullanma. kız dengeyi kaybeder kapaklanırdı yere, fahrettin onun üstüne. potansiyel sapık anlayacağın. " aa fahrettin'e bişey oldu" der toplanırdı millet onun etrafına. ama dikkat et burda fahrettin'in elleri altında kalan kızın bacağında. ben derdim sessiz sessiz " bayıl ama ayılama inşallah". yok yok vardı bende bir tuhaflık.

korkardık yani o yanımızdan geçince. kızdı mı tükürürdü kafana bir de. ağlama, ağlarken bayılma sebebi bir kız öğrenci için. kafada tükürük. evlerden ırak. çek kulağını gene.

bu sapık ruhlu fahrettin korkuturdu bizi en çok yani. düşündürtmedi değil yıllarca "uleyyn acaba psikopat olan ben miyim" diye. " eyfell kulesi yıkılıyoooor" diye düşerken sen fahrettin, düştüğün yerde hep çivilerle bezeli bir tahta koymayı düşledim ben fahrettin.