yalnızlık

çoğu insanın kaçım kaçım kaçtığı, korktuğu, inkar ettiği, bunu kabullenmiş ya da daha doğrusu böyle olması gerektiğini sindirmiş insanları da asosyal diye yaftaladığı, zevkinden ve tatmin ediciliğinden bir haber olduğu bir olgu ne yazık ki.

yalnız olmadığınızı iddia edenleriniz, bu sözlerim size gelecek. birinden kazık yediğinizde ağlaşıp, ona sövmeye ne kadar meraklısınız ama bir noktayı kaçırdığınızı görememekte de ısrarcı. çünkü insanın "sosyal bir hayvan" olduğuna inanıyorsunuz, yanlış. insan sadece "yalnız"dır. bastırdığınız, topluma uyum sağlamak adına yok saydığınız "id"iniz orada, olduğu gibi var olmaya devam ediyor, siz yalnızca onu gizliyorsunuz ve hatta bazen gizlemekte başarısız olup, hatalı olarak görülüyor ve olduğunuzu düşünüyorsunuz ama hayır hatalı değilsiniz ve o hata değil. çünkü insan kendini düşünmekten başka hiç bir şey yapmıyor. ben sana ihtiyaç duyduğum sürece yanımdasın ve ben senin yanımda durmana ihtiyaç duymadığım an seni önemsemem ve kırılıp kırılmaman umrumda olmaz, bu da beni kötü bir insan yapmaz. fakat bu sizi kısıtlayan, kafesleyen normlarınıza o kadar sıkı sarılmışsınız ki, kendinizi unutmuşşsunuz. kimse sizinle bir hayatı paylaşmak, her noktada yanınızda durmak ve destek olmak zorunda değil ve bunu kimse yapmayacak ve de yapmasın. beşer yalnızdır, çünkü bencildir. ben iyi insanım filmlerini kimse kimseye çekmesin. kimse kimseden iyi olmasını da beklemesin ki artık rahat edelim.

insan bir de bu yalnızlığı kabul ettiği ve bu bilince vardığı anda öyle kolay kolay da yıkılamıyor. yalnızlığınız, sizi aslında güçlü yapan şey olarak orada duruyor, onu dışlamayın, onu kucaklayın. kimseden, sadece sizin size yapacağı şeyleri beklemeyin ki mutlu olabilesiniz.