sigaranin felsefesi

bu meretin bile çok acayip bir felsefesi vardır. hayat bir felsefedir derler ya, onun gibi. webcam felsefesi olsun, muz felsefesi olsun. olur böyle şeyler. yani.

bu noktadan sonra sözüm sigarayı içen adamlara. bilinçli olarak. bağımlı olarak değil. burada var mı bilmiyorum ama, kıyıda köşede bir kız görsün de karizmamla z.keyim işte elimde sigara tüttürüyorum diyen armutlara hitaben de değildir bu felsefe, şüphesiz.

ya da köşede paso sigara içen ve 'ben normalde içmiyodum da dudak tiryakiliği işte' diyen cengiz abi'ye de değil sigaranın felsefesi.

bu felsefe ölümden korkmayanlara, ciğer kanserine rağmen istediğini yapmanın verdiği doyumsuz hazı yaşayanlara ithafendir. yani duman avcıları bu başlıktan uzak dursun. büzüklerini sıkarım.

sigara içmek bir sanattır, onu üflemek, hissetmek. sigara beyin gereksiz beyin hücrelerini öldürür, düşünmeye yer açar, anlık zihin kayıpları yaşatır insana, çok küçük, ancak unutulamayacak anlar, nefesler.

rahatlatır sigara, vücudu kirleterek ruhu temizler. ağzınıza şahane bir koku verirken aynı zamanda şahane sözcüklerin dudaklarınızdan dökülmesine sebep olur. işte, kısaca bu işin felsefesi budur. nikotin bağımlılığı değil, isteklerini özgürce yaşamaktır sigara. popülist bir eylemi gerçekleştirirken öznel düşüncelere sahip olmaktır, sigara içerek uyanlara bakarak yuvarlaklar yapmaktır gri dumanlardan.

camdan aşağıya baktığında, sağ elinde öss ders kitapları tutan, sol elinde sigarası tüten çocuğa acımaktır belki de, genellercesine.

üzülmemektir, içmektir sigaranın felsefesi.
en az bu felsefe kadar önemli bir felsefe olarak:
(bkz: alkolün felsefesi)**