stalaktit

yakut türkçesinde çıkıntı, burun.
düşey bir yüzeyden, üzerinde bulunan daha taşkın bir yüzeye geçmek ve ona bindirmelik görevi yapmak için taş veya tuğladan küçük prizmalar şeklinde, birbiri üzerine oturan bindirmeliklere verilen ad.
sinan çağında osmanlıca'da bunlara tekil olarak mukarnas, çoğul olarak da mukarnesat denirdi. ayrıca karnasın çeşitli bölümlerine asaba, pah, badem, peş, kanat, yırtmaç, diş, püskül gibi adlar da verilmiştir.