nostalghia

kadın mabede girer ve sadece kadınlar dua etmektedir. neden bu kadar kadın diye sorar gördüğü adama. adam, ondan diz çökmesini ve dua etmesini ister. kadın ise denemesine rağmen başaramaz (belli ki kadın kibrini alt edememiştir). tarkovsky, filmin henüz başındaki bu sahneye ve buradaki diyaloglara aslında bir dünya görüşü sığdırmıştır. kadınların dua etmeye çokça ihtiyaçları vardır. onlar evlat isterler olduğunda ise evlatlarını yetiştirmek zorundadırlar. bu açıklama kadını tatmin etmez ve mabedden uzaklaşır gider. tıpkı modernizmin gelenekten uzaklaşması gibi.

bu film adına yazılan eleştirilerde genellikle filmin delisinden çok şey üretilmiştir( haklı olarak). ama filmdeki bu tercüman kadın tarkovsky nin sosyolojiye ve modern kadına bakışını netlemektedir. hatta bu kadın özelinden bir kadının kendisini nasıl bir obje haline getirebileceğini ince ince vurgulamıştır. sonuç olarak ortaya huzursuz bir kadın çıkmıştır. huzursuz bir kadın huzursuz bir aileyi oluşturmuş. finalinde ise kendini yakan deli duyarsız parçalanmış toplumdan utancını ifade etmiştir.

rus şair ise: kendini ait hissetmeyen kenarda köşede bırakılmış özleyen ve bekletilen kişiliklerimiz, aslında hepimiz oluyoruz.